Ομάδα Διαφορετικότητας ΔΗΠΕΘΕ – Ιστορία Ι

Το Μαγικό Δάσος

Μια μισό-ανοιξιάτικη, μισό – χειμωνιάτικη μέρα, μια ομάδα φίλων καλών, αποφάσισαν να πάνε στο δάσος. Υπήρχαν πολλοί δρόμοι για να φτάσουν εκεί οπότε τα αγόρια και τα κορίτσια της παρέας έκατσαν να αποφασίσουν ποιον δρόμο θα πάρουν. Ο ευθύς ήταν ο πιο γρήγορος αλλά και ο πιο βαρετός. Ο άλλος είχε πολλές στροφές και θα ζαλιζόντουσαν. Ο καλύτερος για όλους ήταν αυτός που, ναι μεν θα περπατούσαν περισσότερη ώρα, αλλά ήταν και ο πιο ωραίος γιατί περνούσαν μέσα από ένα παλιό κάστρο με μικρά πολύχρωμα σπιτάκια και ανθισμένους κήπους και αυλές όπου τα παιδιά έπαιζαν ως το δειλινό και οι παππούδες και οι γιαγιάδες ρέμβαζαν στα μπαλκόνια.

Κανένας από τους φίλους μας δεν είχε ξαναβρεθεί στο δάσος αυτό, γιατί οι ιστορίες που είχαν ακούσει τους έκαναν να φοβούνται λίγο… Τώρα όμως που μαζεύτηκαν όλοι μαζί έπαιρναν θάρρος ο ένας από τον άλλον και ανυπομονούσαν να εξερευνήσουν αυτό το μαγικό δάσος. Είχε δέντρα ψηλά ως τον ουρανό με τους κορμούς τους ντυμένους πράσινους από τους κισσούς αγριολούλουδα, λευκά κρινάκια, μικροσκοπικές μπλε καμπανούλες και ένα σωρό ζουζουνάκια και πεταλούδες που καθόντουσαν στους ώμους των φίλων σαν πειρατικοί παπαγάλοι.

“Ξέρετε τι έχω ακούσει εγώ;” , είπε ένα κορίτσι με μαύρα μαλλιά και γλυκό χαμόγελο. “Ότι βαθιά μέσα στο δάσος τα δέντρα μπορεί να μεταμορφωθούν μπροστά σου σε έναν ιππότη ή σε μια μπαλαρίνα με μια όμορφη ροζ τουτού ή ακόμα και στον Φρόντο από τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών!” Όλοι την κοιτούσαν με το στόμα ανοιχτό και η λαχτάρα τους να βρεθούν μέσα στο δάσος μεγάλωνε όλο και περισσότερο. Άρχισαν να βαδίζουν, πιασμένοι χέρι-χέρι και αμίλητοι γιατί το μόνο που χρειάζονταν ήταν να έχουν τα μάτια τους, τ’αυτιά τους και την καρδιά τους ανοιχτή ώστε να τους αποκαλυφθούν τα μυστικά αυτού του μαγικού δάσους….

 

 

 

Ομάδα Διαφορετικότητας ΔΗΠΕΘΕ – Ιστορία Ι
Scroll to top